biyografi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
biyografi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

AYKUT EDİBALİ
MİLLİYETÇİ VE MUKADDESATÇI KADRO HAREKETİNİN MİLAT ÖNDERİ

Cuma, Şubat 27, 2015

Editör Notu: İrfan KÜÇÜKKÖY Ağabey'in facebook'ta paylaştığı bu yazısını, arşivimize aktardım. 
Aykut Edibali, 1942'de Afyon'da dünyaya gelmiştir. Afyon lisesini ve İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirmiştir.
1964 yazında, ilk tanıştığımızda yirmi iki yaşında idi. Yanında kendisine her yönüyle inanmış Yavuz Arslanargun ve tanıştıklarını yüksek ideal sahiplerine kanalize eden İhsan Ramiz Bayram vardı. 
Bizde bıraktığı ilk intiba çok okuyan, okuduklarını özümleyen, yorum gücüne ulaşmış, yüksek muhakeme gücüne sahip bir genç. Tanıştığımız evin odası da bunu teyid ediyordu. İki duvarında yerden tavana raflar, içlerinde sıkıştırılarak yerleştirilmiş, okunduğu altları çizili pasajlardan anlaşılan kitaplar, gazetelerden kesilmiş kpürler, boyu bir metreyi aşan, arşiv gibi saklanan üst üste yığılmış gazeteler. Bu ortamda büyük heyecanla çağrısı yapılan bir büyük dava. Aykut Edibali'nin derin bir tefekkür içinde irdelemeye çalıştığı konuları, Yavuz Arslanargun heyecanla destekliyordu. Bizi davaya bağlayan bir program değildi. Milliyetçi mukaddesatçı platform ve bazı genel prensipler şöyle böyle belli olsa da, program yoktu. Tabiri caizse biz, bu iki gence inandık. Davayı sonuna kadar savunacaklarına inandık. Davalarını, her türlü menfaatin, şanın, şöhretin önünde tutacaklarına inandık. Zorluklar yaşasak bile, davamızın zafere ulaşacağına inandık. Biz davaya inandık. 
Aykut Edibali okuduklarını iyi özümleyen biridir. Hiçbir şeyi hedefsiz okumazdı. Şayet akademisyen olmak isteseydi, konusunun kompedanı, ilimde otorite olabilirdi. Herhalde profesör olmak onun için zor olmazdı. (Aslında bütün ilkler için bu açıklamalarım geçerlidir.) Bu özelliği dolayısıyladır ki, 1969-1980 arasındaki on bir senede onlarca kitap, binlerce makale, tez, proje, plân hazırlayabilmiştir. Samimi, inançlı ve idealist idi. Özellikle çalışmalarımızın ilk dönemlerinde bu özellikleri, daha da barizdi. İnançlı tabirini hem dinî inançlarının kaviliği, hem de davaya inancının kuvvetliliğini anlatmak için kullandım.
Afyon Lisesi'nde okurken, bazı milliyetçi, mukaddesatçı hocaların, özellikle Fransızca öğretmeni Edip bey'in ilk fikriyatlarının oluşmasında etkili olduğunu, sohbetlerimizden biliyorum. Bu hoca, Dr. Haluk Nurbaki'nin babasıdır. 1959'da liseden mezun olup, sınıf arkadaşı Yavuz Arslargun ile birlikte, İ.Ü. Hukuk Fakültesine kaydolurlar. Afyon Talebe Yurdu'nda kalmaya başlarlar. İstanbul'da geniş bir milliyetçi mukaddesatçı çevre ile irtibata geçerler. Bunlar içinde Mehmet Emin Alpkan da vardır. Malulen genç emekli subay Ziya Uygur öğrenciler arasında aktiftir. Hangi sebeple bilmiyorum, yurtta kalırken, milliyetçi mukaddesatçı organizeli bir çalışmaya geçerler. Bu faaliyetin başına Aykut Edibali'yi seçerler. Gençler, bu çalışmayı azimle yürütürlerken ihtilaflara düşerler, topluluk dağılır. Aykut Edibali ve Yavuz Arslanargun, bir karara varmak üzere, memleketleri Afyon'a dönerler. Bu esnada Afyon'da yaz tatilinde vaizlik yapmakta olan ben( İrfan Küçükköy), imamlık yapmakta olan Mevlit Baltacı ve Mustafa Alptekin, İhsan Ramiz Bayram vasıtası ile bu gençlerle tanıştık. Arkadaşlarımız Kemal Yaman, Mevlit İslamoğlu, Hasan Elmas ve Mehmet Aydın'ı Afyon'a çağırdık. Bu isimler, sınıf arkadaşı grubu idik. Zaman zaman topluca Hadisler okuyorduk. Biz Konyalılar, bu gençlere inandık, bağlandık, hatta bir çalışma düzenine geçtik. Böylece ilerde "Mücadele Birliği" adını alacak olan hareket başladı. Aynı sene içinde Seyyid Ahsen hoca harekete dahil oldu. Çalışmaya başladığımızın ikinci yılında, harekete yeni bir ivme kazandıracak olan Konya'da Necmettin Erişen, Afyon'da Mehmet Çetin, İstanbul'da Yılmaz Karaoğlu, önce Gaziantep’te sonra Ankara’da Melih Gökçek aramıza katılmış olacaklardır.
BİR BÜYÜK İNKILAB
Aykut Edibali’nin ilk görüşmede ilk sorusu “insan ve toplum değişir mi?” olmuş ve bu konuyu çeşitli yönleri ile irdeleyerek ve inceleyerek soruya cevap bulmaya çalışmıştı. Bu soruya cevabı “Evet”tir. Nitekim dinler ve özellikle İslam dini, inanan insanları ve toplumları değiştirmiştir. Nitekim yirminci asrın üç siyasi akımı Kapitalizm, Komünizm ve Nazizm insanı ve toplumu değiştirme iddasıyla ortaya çıkmışlardır. Kısmen başarılı olmuşlardır. Çok daha sonra insanı ve toplumu değiştirme konusundaki değerli incelemelerine “İnkılâb İlmi” adını verecektir. İnsanın ve toplumun temel inancı (kabul ettiği doktrin) değişirse değişme, gelişme meydana gelebilir. Bu konuları bu kitapta ayrıntılı incelemiştir. Bilgi olarak işlemenin yanında ve ötesinde, kurduğumuz teşkilatla bu değişikliği sağlamaya çalıştık. "Mücadele Birliği" çalışmaları, sadece siyasi hedefli bir gayret değil, toplumsal değişiklik içeren bir sosyal teşebbüstür. 
Türk toplumunun Batılaşması, Tanzimat’tan beri millî bir hedeftir. Meşrutiyet ve Cumhuriyet bu hedefi gerçekleştirmiştir. Türkiye’ye bu hedefi millî bir ideal olarak sunanlar, halkımızın millî değerlerini koruyarak bu hedefe ulaşmayı başarabileceklerini sanmışlardır. Ne var ki, uygulamada millî değerlerde aşınmalar olmuştur. 
MİLLİ BAKIŞ AÇISI 
Toplumu, tarihi ve millî değerler manzumesi içinde yeniden şekillendirmek gerekir. Mücadele Birliği’nin temel amacı budur. Aykut Edibali, “İlmi Sağ” terimini bir doktrin ismi olarak ortaya koymuştur. Akaid temelinde İslam inanç sistemi dâhil, millî değerler manzumesinin bütününe bu ismi vermiştir. Buna “Millet İdeolojisi” tabirini kullandığı da olmuştur. Bu dönem sağ-sol çatışmasının zirvede olduğu dönemdir. Bilimsellik maskesi takan "Tarihi maddecilik ve Marksizm" genç beyinlere sızmaktadır. Onların karşısına bilimsel bir tezle çıkılmalıdır. Daha önemlisi, Mücadele Birliği hareketinin, Komünizmle Mücadele Dernekleri gibi bir ant-i tez kalmaması, etrafına toplanılacak bir tez olduğunun ortaya konması gerekir. O günün şartlarında “ilmi sağ” tabiri bir doktrin ismi olarak tam oturmuştur. Ne var ki bu terim tutmamıştır. Zaten hem tezin sahibi Aykut Edibali ve hem de Mücadele Birliği mensupları bu terimi zamanla kullanmaz olmuşlardır. İsmi kullanmamışlar ve fakat bu isimle kaleme alınan kitabın muhtevasını işleye gelmişlerdir. Bir ilim klasiği olan bu eserin de, yazarın kendisi veya talebelerinden biri tarafından yeniden gözden geçirilerek ve belki de genişletilerek yayınlanması, eski tarihli bir mecmuanın sayfaları arasında kalmaması gerekir. 
“Millî Mücadelemizin Stratejisi” ve “Kadroların Vazifeleri” teşkilatlanma bilgilerini içeren kitaplardır. Birincisi felsefî ve sosyolojik yorumları ve sistemlerin değerlendirilmesini yaparken, ikincisi teşkilatçıların el kitabı olmuştur. Birinci eserde strateji, taktik gibi sosyolojik teknik terimler işlenildikten sonra büyük siyasî ve sosyal hareketlerin stratejilerin incelenmesi yapılmış, teşkilatçıların ders çıkarmaları sağlanmak istenmiştir. Kitapta Siyonist stratejilerin tahlili, Amerikan stratejinin tahlili, Latin Amerika, İngiltere, Almanya, Rusya’nın tarihi stratejilerinin tahlili yapılmakta, ayrıca esir milletlerin stratejileri, İslam ülkelerinin stratejileri ve Türkiye’nin Uluslararası stratejisi ne olmalıdır gibi konular işlenmektedir. Bu eserin de eski bir mecmuanın tefrika edilmiş sayfalarından çıkarılması ve kültür dünyamıza kazandırılması gerekir. 
“Kadroların Vazifeleri” teşkilatçının el kitabı dedik. Bu eser, teşkilatçıları, teşkilat çalışmalarına hazırlamak ve yetiştirmek maksadıyla hazırlanmıştır. Teşkilatın temel prensipleri, kadroların oluşması, kadroların bir mücadele içinde sevk ve idaresi, kitleleşme, kitlelerin sevk ve idaresi, kadroların eğitilmesi, yönlendirilmesi, yönlendirme metodolojisi sistematize edilmiş, ilmî bir sistem içinde arz edilmiştir. 
TÜRKİYE'NİN İKİ MİLLİ PROBLEMİNE ÇÖZÜM ÖNERİLERİ
Türkiye’nin iki önemli meselesine ışık tutan iki önemli eseri “Komünist İhtilal Tekniği” ve “Türkiye’nin Kıbrıs Politikası Ne Olmalıdır?” adlı kitaplarıdır. Her iki eser de, küçük hacimlerine rağmen büyük ses getirmiş, Kuvvet Komutanlıkları önemli sayıda satın alarak, askerî erkânın faydalanmaları için askeri birliklere göndermişlerdir.
1968’den beri solcu gençlik hareketi olarak başlayan, 1970’den itibaren de azgınlaşarak soygunlara, sabotajlara, cinayetlere girişen, tabiri caizse bu çılgınlığı nasıl yorumlamak gerekiyordu. Bunun ilmî ve doyurucu bir incelemesi Aykut Edibali tarafından yapıldı ve bu azgınlık "Komünist İhtilal Tekniği" içinde yorumlandı. Kitapta, Komünizmin sosyal ve siyasî yapısı ortaya konmakta, fikrî temelleri irdelenmektedir. Materyalizmin, tarihi maddeciliğin felsefî temelleri kritikçi bir metotla incelendikten sonra, Komünist stratejiler irdelenmektedir. Komünist strateji içinde terörizmin fonksiyonu ortaya konmaktadır. Rusya, Bulgaristan, Yugoslavya, Macaristan ve Çin ihtilalleri incelenmekte, bu ihtilallerde terörün rolü ortaya konmaktadır. İç savaş, terör, millî orduyu yıpratma, sabotajlar, cinayetler, Komünistlerin iktidara gelirken uygulaya geldikleri tekniklerdir. Türkiye’deki 1968’den beri uygulanmakta olan terör ve tedhiş bu stratejiye uygun düşmektedir. Komünist hareketler karşısında millete, devlete, orduya ve milliyetçilere düşen görevler hatırlatılmaktadır. 
Aradan şu kadar zaman geçtikten sonra baktığımızda tespitlerin doğruluğu kolayca anlaşılmaktadır. Ancak bu sol çıkış, kısa zaman sonra anarşiye dönüşmüştür. Bugün anlaşılmıştır ki bu azgınlığın perde arkasında ABD vardır, CIA vardır. Nitekim 12 Eylül 1980 sonrasında Türkiye-ABD ilişkileri normalleşirken bu sol terör bitmiştir. Sağ-sol çatışmalarına dönüştürülen anarşi bitmiştir. Yerini çok daha tehlikeli bir oyun, siyasi Kürtçülük almıştır. ABD ve Batı ele geçirdikleri Türkiye aleyhindeki bu kozu, çok daha uzun süre kullanmaya devam edeceklerdir. Otuz bin Türk öldürülmüş, bir o kadar Kürt öldürülmüş. Bu, ABD ve Batı’yı rahatsız etmez. Yeter ki Türkiye için programladıkları hedefleri gerçekleşsin. 
“Türkiye’nin Kıbrıs Politikası Ne Olmalıdır?” bu konu aynı adlı kitabın yazıldığı 1975 yılı içinde çok önemliydi. Şimdi bile önemini sürdürmektedir. Kitapta ganartör devletlerin hakları, yetkileri ve etkileri, Kıbrıs’ta iki halkın etimolojik ve sosyolojik yapıları incelendikten sonra, Türkiye’nin Kıbrıs için stratejik hedefi ortaya konmaktadır. Uzun bir dönem içinde gerçekleştirilmesi gereken bu stratejik hedef, "Kıbrıs’ın bütünü üzerinde tarihi mülkiyet hakları korunmak ve garantörlük yetkileri elde tutulmak şartı ile önce, Kıbrıs Türk Devleti’nin kurulması ve şartlar uygun olduğu zamanda Türkiye’ye ilhakı" tarzında özetlenebilir. Kitabın yayınlandığı yıl, İstanbul Hilton Otel'de, Yılmaz Karaoğlu ile birlikte, Rauf Denktaş ile görüştüğümüzde hedefleri gerçekleştirmeye çalışacaklarını ifade etmişti. Ayrıca, çeşitli bakanlıklar, kuvvet komutanlıkları ve kurumlar, kitaptan bol miktarda satın alarak, kuruluşlarına dağıttılar. Bu durum bile kitabın önemini ortaya koyabilir.
HAFTALIK BAŞMAKALELER
Aykut Edibali’nin, teşkilat adına sahipliğini benim (İrfan Küçükköy) yaptığım “Yeniden Milli Mücadele Mecmuası”nda neşredilen başmakaleleri o tarihlerde on binlerce kültürlü genç için ültümatom değeri taşıyordu. Haftanın siyasî, sosyal, kültürel olayları bu mecmuada kapsamlı bir tarzda incelenir, en öne çıkan konu başmakalede işlenirdi. Başmakaleler, genellikle mecmuanın kapak çalışmasının yapıldığı toplantıda, yazarlar ve teşkilat önderlerinin konuyu enine boyuna değerlendirmelerinin akabinde yazılırdı. Konu toplantıda değerlendirilse de Aykut Edibali’nin yüksek muhakeme gücü ile onun tarafından kaleme alınırdı. Bu makaleler seminer çalışması ismi verilen beş, altı kişilik toplantılarda ders olarak okunur, ezberlenircesine öğrenilir ve binlerce genç insan tarafından ha bire anlatılarak topluma mal edilirdi.
Şüphesiz ki onu asıl karakterize eden, Türkiye sosyal, kültürel ve siyasi hayatında derin izler bırakan "Mücadele Birliği" teşkilatındaki rolüdür. Mücadele Birliği bir kadro hareketidir. Biz Konyalı ilklerin, hareketi sırtlanmadaki rollerimizi de önemsemek gerekir. Bu konuyu “Bir Uyanışın Anatomisi: Mücadele Birliği” isimli kitabımda ayrıntılı işledim. 
Mücadele Birliği nasıl bir hareket idi? Mücadele Birliği Türkiye’de sağ uyanışın miladıdır. Mücadele Birliği hareketinden beş sene sonra doğacak olan Milliyetçi Hareket Partisi ve Milli Selamet Partisi bu teşkilatın canlandırdığı kültürel, sosyal, siyasal, milli ve dini zemin üzerinde ayağa kalkacaklardır. Bu bir iddia değildir. O günlerde genç olup da, daha sonra sağcı mücadele içinde bulunanlar bunun şahitleridir. İlk heyecanlarını Mücadeleci propagandası ile alan yığınla kişi, daha sonra kendilerini MHP ve MSP içinde bulmuşlardır. Bundan özel bir iftihar duyuyoruz. 
ZİRVE
1977 ortalarında Mücadele Birliği zirve noktadadır. Basın olarak iki gazetemiz (Bayrak, Bizim Anadolu), bir haftalık siyasî dergimiz (Yeniden Millî Mücadele), bir aylık kültür ve sanat dergimiz (Pınar) ve bir de üç ayda bir neşredilen çok sayfalı bilimsel dergimiz (Gerçek) vardı. Bu yayınlarımızın her biri, konularında sağ cephenin modelleri idiler. Sağda neşredilen gündelik gazeteler (parti gazeteleri dahil) bir-iki bin baskı yapıyorlardı. Naylon gazete hüviyetinde idiler. Hemen hepsi bizim matbaa tesislerinde basıldıkları için basım sayılarını biliyorum. 
Onlarca kitabımızın (çoğu Aykut Edibali tarafından yazılan) basımları tekrar tekrar yapılıyordu. Edebiyat ve sanat alanında arkadaşlarımız, özgün eserlerini vermeye başlamışlardı. Ayrıca bazı profesörler ve meşhur yazarlar en ciddî eserlerini Otağ Yayınevi’ne getiriyorlardı.
İktidar Partisi (AP) ile dirsek teması içinde idik ve bir müstakil partimiz (Millet Partisi) vardı. Koşu atımız hazırlanmış, parkurun önüne çekilmişti. Start bekliyordu.
Her ilde hatip arkadaşlarımız kendilerini ispat ettiler. Sık sık konferanslar yapılıyordu. Zaferler Haftası, Fetih Haftası gibi haftalar; anma günleri (Mehmet Akif, Ömer Seyfettin vs.) resim sergileri, tiyatro gösterileri her ilde, her ilçede geniş katılımlarla, yerinden organize ile sürüyordu. Bütün Türkiye Mücadele Mektebi olmuştu.
Faaliyetlerimizin temel hedefi yeni yeni elemanlar kazanmak ve onları özel eğitimle kültürel yükseklik, sosyal aktivite gücüne erdirmekti. Periyodik olarak İstanbul’a gelen arkadaşlarımız sevindirici haberler getiriyorlardı. Ben de teşkilat çalışmalarından sorumlu olarak, bu bilgileri varsa problemleri periyodik olarak liderimiz ve rehberimiz Aykut Edibali’ye ulaştırıyordum.
Bu tarihlerde rehberlik ve koordinasyon görevimi iyi yaptığımı sanıyorum. Takdir illerden gelen yönetici arkadaşlarımındır. 
Bir daha tekrar edeyim. 1977 ortalarında Mücadele Birliği zirve noktadadır. Ortaya çıkan ufak tefek problemler, devin ayağına, eline batan dikenlerdir sadece. Ne yazık ki bu zirve noktamızdan, hiç beklemediğimiz gelişmeler sebebiyle önce kısa süreli bir “Yerinde Sayma” dönemi olacak, ardından da maalesef “Geriye Sayım” başlayacaktır. 1980'den sonra, bir kısmı ilk kuruculardan olmak üzere Teşkilattan önemli sayıda kopmalar olacakır. Bunun sebep ve sonuçlarını irdelemeyi burada zait görüyorum. Ayrılanlar da Mücadele Birliği ismini anmadan, mücadeleci karakterlerini koruyarak büyük hizmetler sunmuşlardır.
MÜCADELECİ KADRO GÖREVDE
Mücadeleciler, ister teşkilat bütünlüğü içinde kalsınlar, ister ayrılsınlar, bulundukları yerlerde Türk aydınlarına rehberlik ede gelmişlerdir. Kimi girdikleri siyasî partiler içinde, kimi bürokraside, kimi akademik çalışmalarda, kimi ticarî çalışmalarda, kimi gazetecilik, yazarlık alanlarında, kimi de başka başka alanlarda, özel performanslarını, yeteneklerini sergileyerek büyük başarılar elde etmişlerdir. Başarıları, Mücadele Birliği’nin itibarını yükseltmiştir Ayrılanların çok azı politika ile ilgilendiği halde hükümetlere bakanlar vermiş, hemen her partide üst yönetim kadrolarında elemanları bulunmuş, her sağ partide genel başkan yardımcılığı seviyesinde temsil edilmiş, en önemli illerin belediye başkanlıklarını elde etmiş, bürokraside genel müdürlükler, bakanlık müşavirlikleri, valilik gibi yüksek seviyedeki memurluklarda temsil edilmiş, en ünlü gazetecileri içinden çıkarmış, pek çok elemanı değişik alanlarda akademik kariyer sahibi olmuş bir teşkilatın başarısızlıkla suçlanması doğru tespit olmaz. Meclis Başkanlığı, Anayasa Mahkemesi üyeliği, Yargıtay hakimliği, çeşitli illerde baro başkanlığı, rektörlükler, dekanlıklar, ismini burada afişe etmeyi uygun bulmadığım, yazsam toplumun şaşıracağı önemli devlet görevleri yüklenenler, bu ocakta yetişmişlerdir. 
Ancak, Mücadele Birliği hareketinden beklentiler çok yüksekti. Bunun sebebi mensuplarının vizyon sahibi olmalarıdır. Arkadaşlarımız,Mücadele Birliği içinde elde ettikleri yüksek heyecanlarını, teşkilatçılık tecrübelerini, biledikleri gayretlerini başka alanlarda sergilemişler, başarıları ferdi yetenek halinde aksetmiştir
Yukarda ifade ettiğim gibi Mücadele Birliği hareketi, 1980 civarında, büyük bir deprem yaşamıştır. Teşkilatın merkezî çalışmalarından önemli kopmalar olmuş, ayrılanlar hizmetlerini, aynı karakteri koruyarak başka alanlarda sürdürmüşlerdir. 1980 sonrası için yazacaklarım, kırık dökük veya derleme bilgilerdir. Bunun için 1980 sonrası için ayrıntıya girmek istemem. Sonraki dönemin, içinde yaşayanlar tarafından kaleme alınmasını gönülden arzu ediyorum.
12 Eylül 1980 sonrasında Islahatçı Demokrat Partisi kurulmuş ve fakat Mücadele Birliği’nin şanına layık bir performans gösterememiş, minyatür kalmıştır. Aykut Edibali 1991 seçimlerinde önemli bir olaya imza atmış, RP, IDP, MÇP’nin birlikte, aynı liste ile seçime girmelerinde arabuluculuk yapmıştır. Üç partinin, bu büyük olayı, Aykut Edibali ilk defa önermiş, her üçüyle de organik bağı bulunan Mehmet Altınsoy ve Melih Gökçek sayesinde kotarılmıştır. Bu teşebbüs, aslında mücadelecilerin ve önderleri Aykut Edibali’nin 1972’den beri dile getirmekte oldukları (Milliyetçi Cephe) tezleriydi. Bu ittifak başarılı sonuç doğurmuş, 2002’de AKP iktidarının yolu açılmıştır. 
KENDİSİNDEN SON BEKLEDİKLERİM

Son sözler olarak kendisinden önemli iki eser bekliyorum. Bunlardan biri “Türkiye Devletinin kuruluş felsefesi”dir. Makalelerinde ifade ettiği gibi bu devlet sadece Batıcılık için kurulmuş değildir. Büyük bir millî uyanışın sapmalarla gölgelendiği günümüzde, İstiklal Savaşı’nın ve yeni devletin temel hedefleri ortaya konmalıdır. İkinci beklediğim eser “Türkiye’nin büyük devlet olmasının şartları”dır. Türk aydınlarına ışık tutacak tarzda bu konunun işlenmesi gerekir. Bu iki konu Mücadele Birliği’nin varlık sebebi olup, Aykut Edibali bunları işleye gelmiştir. Aykut Edibali’nin bilimsel birikimi, konuya hâkimiyeti, yüksek muhakeme gücü, idealize edegeldiği yüksek hedefleri sunma başarısı, bu konuları ayrıntılı işlemeye, Türk Milleti’ne projektör görevi yapmaya yeterlidir, inancındayım. 

Mücadeleci ilk kadroda hizmet vermiş olanların yaşı yetmişi aşmış, bir kısmı dünya hayatından çekilmiştir. Biz "İlkler", yakın ilgi içinde bulunmadığımız zamanlarda bile, bu hareketi başlatan ve gelişmesine öncülük eden Aykut Edibali'ye ve Yavuz Arslanargun'a, daima şükranlarımızı muhafaza ettik. 

Kendisinden Allah razı olsun.

YAVUZ ASLANARGUN
MÜCADELE BİRLİĞİ HAREKETİ’NDE İKİNCİ ÖNDER

Editör Notu: İrfan KÜÇÜKKÖY Ağabey'in facebook'ta paylaştığı bu yazısını, arşivimize aktardım. 
1942 yılında, Afyonkarahisar'da dünyaya gelen Yavuz Arslanargun, önce kaymakam, sonra vali muavini olan babasının görevleri dolayısıyla, Anadolu'da muhtelif ilçeleri yakından tanır. Annesinin vefatı dolayısıyla orta öğretimini ninesinin yanında kalarak okumuş, Afyon lisesinde Aykut Edibali ile sınıf arkadaşı olmuştur.

1959'da liseden mezun olup, Aykut Edibali ile birlikte, İ.Ü. Hukuk Fakültesine kaydolurlar. İstanbul'da Afyon Talebe Yurdu'nda kalmaya başlarlar. İstanbul'da geniş bir milliyetçi mukaddesatçı çevre ile irtibata geçerler. Bunlar içinde Mehmet Emin Alpkan da vardır. Malulen genç emekli subay Ziya Uygur öğrenciler arasında aktiftir. Yrurtta kalırken, milliyetçi mukaddesatçı organizeli bir çalışmaya geçerler. Bu faaliyetin başına Aykut Edibali'yi seçerler. Gençler, bu çalışmayı azimle yürütürlerken ihtilaflara düşerler, topluluk dağılır. Aykut Edibali ve Yavuz Arslanargun, bir karara varmak üzere, memleketleri Afyon'a dönerler. Bu esnada Afyon'da yaz tatilinde vaizlik yapmakta olan ben( İrfan Küçükköy), imamlık yapmakta olan Mevlit Baltacı ve Mustafa Alptekin, İhsan Ramiz Bayram vasıtası ile bu gençlerle tanıştık. Arkadaşlarımız Kemal Yaman, Mevlit İslamoğlu, Hasan Elmas ve Mehmet Aydın'ı Afyon'a çağırdık. Bu isimler, sınıf arkadaşı grubu idik. Zaman zaman topluca Hadisler okuyorduk. Biz Konyalılar, bu gençlere inandık, bağlandık, hatta bir çalışma düzenine geçtik. Böylece ilerde "Mücadele Birliği" adını alacak olan hareket başladı. Aynı sene içinde Seyyid Ahsen hoca harekete dahil oldu. Çalışmaya başladığımızın ikinci yılında, harekete yeni bir ivme kazandıracak olan Konya'da Necmettin Erişen, Afyon'da Mehmet Çetin, İstanbul'da Yılmaz Karaoğlu, önce Gaziantep’te sonra Ankara’da Melih Gökçek aramıza katılmış olacaklardır.

SEYYİT AHSEN HOCA
(1936-2009) MÜCADELE BİRLİĞİ HAREKETİ’NDE GÜVEN SEMBOLÜ

Pazartesi, Şubat 23, 2015

Editör Notu: İrfan KÜÇÜKKÖY Ağabey'in facebook'ta paylaştığı bu yazısını, arşivimize aktardım. Yazının en altında, orjinal gönderi bağlantısına ulaşabilirsiniz.
1936 yılında Konya’nın Bozkır ilçesinin bir köyünde dünyaya gelen Seyyit Ahsen hoca, klasik metodla dini tahsilini tamamladıktan sonra, Seydişehir ilçesinin Kisecik kasabasında bir kurs açar. Burada yetiştirdiği öğrencileri, sınavlarla müftü, vaiz, imam, müezzin olurlar. Henüz Yüksek İslam Enstitüsü mezunları yoktu. Müftü Vaiz yetiştirmek için, bir tek Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi vardı. O da ihtiyaca yetmiyordu. O tarihlerde klasik eğitimi sürdürüp te günümüzde isminden bahsettiren hocalar var. İstanbul’da Mahmut Ustaosmanoğlu, Süleyman Hilmi Tunahan, Konya’da Abdurrahman Öksüz bu tarzda kursları olan hocalardır. Onun Konya Seydişehir’de Arapça ve klasik dini derslerin okunduğu kursu vardı.

MÜCADELE BİRLİĞİ HAREKETİ İLE İLİŞKİSİ

Yetiştirdiği öğrencileri diğer illere kurslar kurmak üzere göndermeye başlamıştı. Afyon ilinde kursunun şubesini açıyor ve başına Ali Erdoğan isimli bir öğrencisini gönderiyor. (Daha sonra vaiz oldu). Ben bu kursu ve hocası Ali Erdoğan’ı Yüksek İslam Enstitüsü ikinci sınıfa geçtiğim 1964 yılı yaz tatilinde Afyon’da stajyer vaizlik yaparken tanıdım. Hatta kendisinden bir süre, mevlit Baltacı ve Mustafa Alptekin’le fıkıh dersleri aldık. Biz Aykut Edibali ile tanıştıktan sonra, hocayı da tanıştırdık. O da SEYYİD AHSEN hocayı Afyon’a çağırdı. Seyyit Ahsen hoca biz Konyalı ilklerle hemen hemen aynı dönemde, Aykut Edibali ve Yavuzarslanargun’la irtibata geçmiş oldu. Aykut Edibali ve Yavuz Arslanargun’un birlikte sosyal aktivite yapalım teklifini kabul eder. Biz 1964’ün Ağustos ayında tanıştık, o, Eylül ayı sonunda.

Yerlerini Terk Eden Okçular

Salı, Mayıs 26, 2009



ZİYA YÜREKLİ, YENİDEN MİLLİ MÜCADELE'NİN DÜNYAYI VE TÜRKİYE'Yİ YÖNETENLERİN GÜNDEMİNDE OLDUĞUNU BİLİYORDU. MÜCADELECİLERİN ÜZERİNDE AÇIKCA OYUN OYNANDIĞINDAN OYUNA GELMEMEK ÖNEMLİYDİ. UHUD'DA YERLERİNİ TERKEDEN OKÇULAR GİBİ OLMAMAKTI TEK KAYGISI.

Ziya Yürekli Hoca, davasını canından aziz bilirdi. Davasına kendini adadığı için son derece ciddi, titiz ve düzenli bir hizmet hayatı vardı. Yeniden Milli Mücadele dergisini ve diğer yayınları ilk sayılarından itibaren arşiva yapmıştır. Mücadele Birliği, Islahatçı Demokrasi Partisi ve Millet Partisi'ne ilişkin yapılmış yayınları da kapsayan bir büyük aşivdi bu. Hareketle ilgili her şeye büyük değer verdiğini bildiğimden ben de haber, yorum ve belgelerle karşılaştıkça kendisine sunardım ve çok mutlu olurdu.

Türk İstihbaratındaki Gizli Kayıtlara göre 1972 yılında Ankara Marmara Oteli'nde yapılan Gizli Devlet Brifinginde Yeniden Milli Mücadele’ hakkında konuşulduğu ortaya çıkmıştı. Gazeteci Yılmaz Polat “CİA’nın Muteber Adamları” isimli kitabında Milli İstihbarat ve Askeri istihbaratta Yeniden Milli Mücadele’ hareketinin1972 yılında İslami esaslara dayanan bir örgüt olduğuna ilişkin önemli bir belge olduğunu yazıyordu. Kitabı kendisine takdim ettiğimde, oturup ciddi bir şekilde inceledi ve bir kaç gün değerlendirmeler yaptı.

Bana yazarı bir kaç kez sordu. Yılmaz Polat ne bir romancı, ne de bir hikâye yazarıdır. Washington'da 23 yıl görev yapmış ciddi bir gazetecidir o. Amerika’nın Ortadoğu politikasını ve Türkiye-Amerika ilişkilerini anlattı ömrü boyunca: “Barış İçin Oradaydılar / Prola: Kıbrıs”, “Alo Washington”, “Washington Ankara Hattı”, “CİA’nın Muteber Adamları”, “Amerika’nın Şahinleri Kargaları”, “Washington’da Akrobasi” ve “Türkiye’de İslamcı Akımlar” (Graham Fuller'den Çeviri) kitapları, Washington'da geçirilmiş 23 yılın dökümü. Dolayısıyla bilgi kesinlikle doğruydu.

“Türkiye'yi seven namuslu, onurlu, siyaset adamı, bürokrat, işadamı ve gazeteci gördüm. Türkiye'yi ve Türkleri seven Amerikalılar tanıdım. Her meslekten yağ tüccarlarına rastladım.” diyordu, Yılmaz Polat.

Kitaplarının birinde Yılmaz Polat, “altı başkanlık döneminde Türkler, Türk geçinenler, Türk dostları ve Türklerden geçinenleri” anlattığını söylüyor. “Türkiye'ye 'cephe ülkesi' diye gaz veren Amerikalı dostlarımızın, Irak Savaşı'nda yaptıklarına yer verdim. Türkiye düşmanlığı olmasa sıradan adam bile olamayacak bazı Amerikalılar ve Amerika'dan medet umanları teşhir ettim. Amerika'ya yapılan resmî, özel ve çok özel ziyaretleri, bu ziyaretlerde yaşanan olayları yansıttım. Türkiye'de 'Yankee Go Home' ya da 'Şeytan Amerika' diyenlerin Washington'a gelince nasıl rota değiştirdiklerini ibretle okuyacaksınız..” diyor. Ziya Yürekli, bu cümlelerin altını kırmızı kalemle çizmişti.

Yıllarca Türkiye'de görev yapan CIA bölge sorumlusu Graham Fuller'ın Türkiye'deki İslami hareketler hakkında yaptığı çalışmalar ve Türkiye'deki gelişmelere yer verilen “CİA’nın Muteber Adamları” isimli bu kitapta, 3 Kasım 1972 tarihinde, Ankara'da, Marmara Oteli'nde ''Gizli'' bir 'Devlet Brifingi' yapıldığı anlatılıyor.

''Türkiye'de Yıkıcı Faaliyetler'' başlıklı brifinge Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay, Başbakan , Genelkurmay Baskanı, Kuvvet Komutanları ve MİT Müsteşarı katılmış.

Orgeneral Turgut Sunalp Başkanlığındaki brifing ekibinde 5'i General 12 subay varmış.

Brifing tam gün sürmüş. Birifingteki sunumda ''Türkiye'de Aşırı Sağ Akımlar'' 5 başlık altında anlatılmış: 1-Amaç ve tarihçe, 2-Aşırı Sağ gruplar, 3-Yapılan Operasyonlar ve Neticeleri, 4-Halihazır durum ve faaliyetler, 5-Derleme. 207 sayfadan oluşan brifingte 30'dan fazla belgeye de yer verilmişi. Belgeler arasında Mücadele Birliği’nin İslami esaslarına dayanan bir örgüt olduğu anlatılıyor.

Yurt içi ve dışı İslamcı kuruluşlar şunlar: 1. Mücadele Birliği, 2. İlim Yayma Cemiyeti, 3. Komünizmle Mücadele Derneği, 4. Rabıtatül Alemi İslamin, 5. Hizb-üt Tahrir

“Mücadele Birliği : Liderleri, Necmettin Erişen, Aykut Edip Ali, Mevlüt Baltacı, Melih Gökçek ve Yılmaz Karaoğlu'dur. Gayesi merkezi otoriteye bağlı İslami esaslardan kuvvet alan devlet nizamını kurmaktır. Antikomünist olmak, antisosyalist olmak, antikapitalist olmak, milli değerlere saygılı olmak, İslam’a tam bağlı olmak ve İslami esaslara göre yaşamak bu kuruluşun ana umdeleridir. Sağ eğilimli gençler bu örgütün faaliyet alanına girer.'' deniliyor.

Ziya Yürekli Hoca, davasının dostları tarafından da, düşmanları tarafından da bilindiğini söylerdi sık sık. Hareket üzerinde büyük oyunlar oynandığının da farkındaydı. Oyuna gelen kardeşlerinin bir bir teşkilattan kopup dağılmalarından büyük acı duyardı.

Hareket üzerinde büyük oyunlar oynandığının da farkındaydı. Oyuna gelen kardeşlerinin bir bir teşkilattan kopup dağılmalarından büyük acı duyardı.

İhanet planları ve komplolar, ta başından beri hizmetin üzerine bir sonbahar gibi çökmüş, yaprak dökümü gibi kardeşleri bir bir ayrılmışlardı. Bu ayrılıkların, bir öne geçme, yarışta ileriye atılma şeklinde olmayışı üzerinde dururdu. Ayrılan adeta ölüyordu; açıkca dökülüyorlardı. Ona acı veren de buydu..

"Uhud Savaşı'ndaki okçulara benzemeyeceğim!" derdi, ayrılanlara uyup. Bile bile yanlış yapamazdı.

Hizmet içinde durmak, hizmete katkıda bulunmak çok önemliydi bu yüzden.

MUSTAFA YÜREKLİ
www.hadimulkuran.blogcu.com

Hadim-ül Kur'an, Ziya Yürekli Hoca - 2

Pazar, Nisan 26, 2009

YENİDEN MİLLİ MÜCADALE

Mücadeleciler, inançlarının emrettiği gibi yaşama konusunda Ülkücüleri pasif buluyor, hayatlarının tamamının ‘dava’ya adanması noktasında da bütün sağ gruplardan daha fedakâr olduklarını düşünüyorlardı.

MTTB’nin ise disiplin anlamında yetersiz olduğunu ve öğrenci derneği olarak kalmasını istiyorlardı. 20 kişilik bir kadroyla kurulan hareketin büyümesi oldukça hızlı oldu. 1968 yılından 12 Mart’a kadar geçen dönemi, Mücadele Birliği’nin altın dönemi olarak ifade edebiliriz.

Bu dönemde haftalık Yeniden Milli Mücadele dergisi, aylık Pınar kültür sanat dergisi ve üç aylık Gerçek dergisini çıkardılar. Otağ Yayınları kurulup kitaplar basıldı. Mücadele Birliği kısa bir süre içinde üniversitelerde hakimiyet kurmaya başladı.
İstanbul, Ankara ve İzmir’de bulunan Yüksek Öğretmen Okulları, Mücadele Birliği’nin kalesi haline geldi. Yüksek Öğretmen Okulları Anadolu’nun bütün rengini yansıttığı gibi, en zeki öğrencileri de bünyesinde barındırıyordu. İllerindeki okullarda başarılı olup dereceye giren öğrenciler Yüksek Öğretmen Okulları’nda okumaya hak kazanıyordu çünkü.

1968 kuşağı, Soğuk Savaş döneminin gençliğiydi. Sol-sağ diye parçalanan gençlik kanlı bir kavganın içinde vuruşturuldu. 12 Eylül öncesindeki terör ortamında Mücadeleciler gençlik olaylarına katılmadılar. Aykut Edibali “Ben hiçbirinin burnunu kanatmadım, çocuğum gibi üzerlerine titredim, sattırmadım, ne kan sattım ne sattırdım. Türkiye’de benden başka hiçbir lider bunu diyemez” diyor bugün. Mücadele sadece fikri planda yapılıyordu.

Mücadele Birliği’nin özelliklerinden biri de sağdaki en disiplinli teşkilat olmasıdır.

Mücadeleciler, kadroların yetiştirilmesinde o kadar disiplinlidirler ki sadece sağ fikirleri öğrenmek yerine, bir solcu kadar Marks’ı, Lenin’i, 17 Ekim Devrimi’ni, sosyalizmi ve solun diğer kavramlarını da öğretirlerdi. Öyle ki birçok solcuyla girdikleri fikri münakaşada solcuları pes etmek zorunda bırakırlardı. Solun ideologlarından biri olan İdris Küçükömer de bu gerçeği teyit ederek, “Bu Mücadeleciler solculuğu bizden daha iyi biliyor” demek zorunda kaldı.

Mücadeleciler, Türkiye’de bütün olayların arkasında Yahudi zihniyetini aradılar; ülkenin komünizm ve siyonizm tehdidi altında olduğunu iddia ettiler. Dünya sistemini deşifre ediyor, devletler oyununu anlatıyor, “Amerika, Rusya, Yahudi’ye kukla!” şeklinde sloganlaştırıyorlardı. Zaten Mücadele Birliği üyeleri de kendilerini tanımlarken antikomünist, antikapitalist, antisiyonist, antiemperyalist, milli değerlere bağlı ve İslama saygılı olma vurgusunu yapmayı tercih ettiler hep.

Mücadele Birliği’ni diğer sağ gençlik hareketlerinden ayıran özelliklerinden biri, hiçbir siyasi akımın temsilcisi ya da alt grubu olmamasıdır. Siyasi bir harekete dönüşmek yerine ülkeye hizmet edecek insan kadrosu yetiştirmek amaçlanıyordu. Aykut Edibali Türkiye’de yapılan ihtilallerin başarısızlığının en önemli nedeni olarak yetişmiş insan kadrosunun yetersizliğini gösteriyordu. Hareket, sonradan dağılma sürecine girmesine rağmen kadro yetiştirme geleneğini uzun süre kaybetmeyerek bir anlamda başlangıçtaki hedefine ulaşmış oldu.

Aykut Edibali “Mücadele Birliği bir kültür hareketi, bir mektep olarak vereceğini fazlasıyla verdi. Renkleriyle, çeşitleriyle çok farklı yerlerde olan insanlarıyla bunu başardı. 20 tane adam Türkiye’yi salladı.” diyor. Ziya Hoca da Türkiye’yi sallayan o 20 kişiden biriydi.

68 KUŞAĞINDANDI

Ziya Hoca, 68 kuşağındandı. O üniversite öğrencisiyken, gençlik olayları yükselişteydi. Türkiye’de sağ sol kavgası başlamıştı. Sol gençlik üniversitelerde kısa sürede örgütlenmiş ve on binlerce taraftar bulmuştu.

Sağda ise örgütlenme Milli Türk Talebe Birliği çatısı altında gerçekleşiyordu.
Solla girişilen mücadele sonrası kazanılan bir kale olan MTTB dört yıl süreyle bu işlevini yerine getirdi. Ancak altmışlı yılların sonuna doğru üniversitelerde sol rüzgarın karşısında MTTB’nin pasif kalması, birlik içinde daha aktif olmak isteyenlerin seslerinin artmasına neden oldu.

MTTB’den koparak Ülkü Ocakları çatısı altında toplanan milliyetçi gençler, sokaklara ve şehirlere inen sol grupların karşısında mücadele görevini üstlenmek zorunda kaldı.

Bu arada Aykut Edibali ve arkadaşları Mücadele Birliği adıyla bir örgütlenme başlattı.

Mücadele Birliği, İstanbul yerine Konya’da kuruldu. Ziya Yürekli Hoca da Konya’da Necmettin Erişen’in önderliğinde yapılanan Mücadele Birliği’nin 20 kişilik kurucu kadrosunda yer aldı.

Metin Toker, ‘Solda ve Sağda Vuruşanlar’ kitabında Mücadele Birliği ile Dev—Sol’u mukayese ederek Yeniden Milli Mücadeleciler için “sağın Dev—Genç’i” tanımını yapmıştı. Mücadeleciler, sağın fikir kalesiydi; Türkiye’nin ihtiyacı olan kadroları yetiştirmek için yola çıkmışlardı

DİNDAR, ÇAĞDAŞ VE DEMOKRAT

Sosyal, ekonomik ve siyasal hayatın, ilim, ahlak ve hukuk temelleri üzerinde yükselmesi gerektiğini düşünüyordu.

Milletimizin büyük bir kültürel birikiminin olduğunu biliyor, var olanın yeterli olduğunu düşünüyor, eğitimi sıkı tutarak zengin milli kültürümüzden yararlanabileceğimize inanıyor ve iyi yetişmiş gençlerimizin yasal yoldan teşkilatlanarak demokratik kurallar içinde iktidara el koyması gerektiğini savunuyordu.

“İlim zamanı değil, siyaset zamanı..” derdi.

Ziya Hoca’ya göre siyaset, Müslümanlığın omurgasını oluşturuyordu. “Kütüphanelerdeki raflarda kitapları dolduran bilgi, düşünce ve değerler siyasetle canlanır ve insana yararlılık gösterir. Allah’ın hükümleri, siyasetle yürürlüğe sokulur. Din siyasetle ayakta tutulur.” derdi.

Hukukun üstün tutulması gerektiğini savunur, yeni Anayasa ihtiyacını vurgular ve hukukun siyasallaştırılmasına karşı çıkardı.

Dindar, çağdaş ve demokrattı.

AŞKIN BİR GÖSTERGESİ: HİZMET

Hizmet, hayatının ana eksenini oluştururdu.

Müslümanların 24 saat hizmet etmeleri gerektiğini düşünür, her an bir davet gelecek, hizmete çağrılacakmış gibi hazır dururdu. Hizmet verirken coşkuyla çalışırdı ve kesinlikle herhangi bir dünyalık karşılık beklemezdi. Hizmeti, tıpkı secde gibi Allah aşkının bir göstergesi olarak algılardı...

MEDENİYET MİMARI

O bir medeniyet mimarıydı. Davası, medeniyetimizi yeniden ihya etmekti. Devleti, milletin teşkilatlanmış hali, yani milletin kendisi görürdü.

Devletin, modern bir organizasyona dönüşmesini, millete yabancılaşmasını, kamu kurumlarının kendini milli iradenin üstünde konumlamalarını, millet hayatını ve milli kültürü tahrip etmesini ve devlet-millet çatışmasını yanlış bulurdu.

Ziya Hoca’ya göre asıl olan medeniyetti. Millet, kendi muhteşem medeniyetini yeniden ihya etmeliydi; böylece devlet teşkilatı ıslah olacak, devlet milletin emrine girecek ve hizmet üretecek, millet de devleti canından aziz bilecek, bütün varlığını ona adayacak…

Modernleşmenin, medeniyet değiştirmenin, millet-devlet ilişkisini tahrip ettiğini, devletin ve milletin ahlaki ve metafizik temellerden koparak bozulduğunu düşünürdü.

Davası, bir medeniyet atılımını gerçekleştirme mücadelesiydi...

KARDEŞİNİN ETİNİ YEME

Ziya Yürekli Hoca, gıybet yapmazdı ve yanında başkası hakkında doğru olsa da olumsuz konuşulamazdı. Yanında gıybet edeni “Kardeşinin etini yeme” diye uyarırdı.
İftiranın büyük günah olduğunu sürekli hatırlatırdı. Söz getirip götürmeye çok kızar, söz taşıyanları sert uyarır ve insanların arasını bozmanın, nifakın büyük günah olduğunu sürekli hatırlatırdı. Yalan söylediği görülmemiştir. Yapmayacağı bir şeyi söylemez, söz verdi mi mutlaka yapardı.

ÖĞRETMENLİK

Ziya Yürekli Hoca, gençlerle ilgilenmeyi ve öğretmenliği çok severdi.
1970’ten 1996 yılına kadar Adana İmam Hatip Lisesi’nde meslek dersleri öğretmeni olarak çalıştı. Öğretmenlik hayatı boyunca özellikle ortaokul bölümünün Kur’an-ı Kerim derslerine giriyor, öğrencilerini Elifba’dan başlatıp harfleri yerinden çıkartarak tecvit kurallarına uygun bir şekilde okur hale gelinceye kadar büyük çaba sarf ediyordu. Gerekli ve yeterli okuma düzeyine çıkamayan öğrencilerini, öğleleri bir saatlik yemek tatilinde bir sınıfta toplayıp ek ders veriyordu.
Ziya Hoca, yaz tatillerinde mahallenin ve hısım akrabanın çocuklarını toplar, evinde ders verir, namaz surelerini ezberletir, ilmihal bilgilerini ve Kur’an-ı Kerim okumayı öğretirdi.

İstese okul yönetiminde görev alabilir ve müdür koltuğuna da rahatlıkla oturabilirdi. Fakat o kariyer hesapları yerine her zaman Kur’an-ı Kerim’e hizmet etmeyi tercih etti.

Arkadaşlarından dönemin Adana Milletvekili Hasan Gürsoy, 1978 yılında, o zamanın Milli Eğitim Bakanı ile görüştüğünü, gereken her şeyi ayarladığını ve babamdan Adana İl Milli Eğitim Müdürü olmasını rica etmişti. Ziya Yürekli Hoca, Hasan Gürsoy’a şu cevabı verdi: “Bilirsin, bir Hadis-i Şerif var: ‘Sizin en hayırlınız, Kur’an-ı Kerim’i öğrenen ve öğretendir.’ buyuruyor sevgili Peygamberimiz. Ben bu Hadis-i Şerif ile hayatım boyunca amel etme kararı aldım. Siz o göreve daha uygun bir arkadaş bulursunuz. Böylesi daha hayırlı olur.”

Ayrıca Atatürk Ortaokulu ve Borsa Lisesi'nde de Din Kültürü ve Ahlak derslerine girmiştir. Bu tecrübe Milli Eğitim camiasını bir bütün olarak görmesini sağlamıştır. Milli Eğitim camiasıyla yakından ilgilenir, sorunlarını bilir, ürettiği çözümleri çeşitli düzeylerde camianın ilgilileriyle paylaşırdı. İl Milli Eğitim müdürleri genelde arkadaşlarıydı. Dolayısıyla öğretmenlerin sorunlarını iletme konusunda çaba sarfederdi.

Milletimizin gelişip kalkınabilmesinin yolunun eğitimi düzeltmek olduğuna inanırdı. Bu yüzden öğretmenliğe büyük değer verirdi.

Ömrünü Adana İmam-Hatip Lisesi’ne adamıştır. 7 yıl öğrencilikten sonra, 1969’dan 1996 yılına kadar, 28 yıla yakın bir süre öğretmenlik hizmeti vermiştir.

Hayatının tam 35 yılını fiili olarak Adana İmam-Hatip Lisesi’nde geçirmenin saadet ve iftiharıyla 65 yaşında Hakk’a yürüdü.

Allah rahmet eylesin.

- Gönderen: Mehmet Mutluoğlu -

Hadim-ül Kur'an, Ziya Yürekli Hoca - 1

1967 YILINDA MÜCADELE BİRLİĞİNİ AYKUT EDİBALİ'NİN LİDERLİĞİNDE KURAN 20 KİŞİDEN BİRİ OLAN HADİM-ÜL KUR'AN, ÖMRÜNÜ KUR'AN, HAK VE MİLLET MÜCADELESİNE ADAMIŞ ÖRNEK ŞAHSİYET:

ZİYA YÜREKLİ HOCA


ANADOLU EĞİTİM VAKFI

Ziya Hoca çocuklara ve gençlere çok değer verirdi. Eğitimleriyle bizzat ilgilenirdi.

Din eğitimi almaları konusunda çaba sarf ederdi. Gençleri kitap okumaya, dergi okumaya, düşünmeye ve sorgulamaya yönlendirirdi. Gençlerin iyi yetişmeleri, eğitimlerini başarıyla tamamlamaları, üniversite okumaları, hatta akademik çalışma yapmaları gerektiğini düşünür, bu konuda büyük bir çaba gösterirdi.

Arkadaşlarıyla Anadolu Eğitim Vakfı’nı kurmuştu ve her hafta sonu gençlerle sohbet ederdi. İyilik, doğruluk ve güzellik ekseninde yaşar; yanlışa, kötülüğe ve çirkinliğe razı olmaz, karşı çıkar ve çok iyi tanıdığı şer odaklarına karşı yılmadan mücadele ederdi.

Bu yaşam felsefesini gençlere de anlatırdı.

Allah’ın iyiler listesine yazılmak, kıyamet gününde o listeden çağrılmak ve salihler arasında haşrolmaktı, bütün hesabı.

MİLLET PARTİSİ

Ziya Yürekli Hoca, 1969’dan itibaren Adana’da kurucusu olduğu Mücadele Birliği hareketine destek verdi; hareketteki kopmalara üzülse de Aykut Edibali’ye ve merkeze hep vefa gösterdi.

Emekli olunca birkaç yıl Millet Partisi il başkanlığı yaptı. Ziya Hoca, emekli müftülerimizden Mustafa Kapçı hocayla birlikte Adana’da faziletli insanlardan oluşan cemaatine hizmete son nefesine kadar devam etti.

Türkiye’nin Ziya Abisi, hocası ve hizmet kahramanıydı.

Ziya Hoca, siyaseti Müslümanlığın omurgası görüyordu ve millet düşmanlarına ve şer odaklarına karşı mücadelenin imanın gereği olduğunu savunuyordu.

Siyaseti ibadet zihniyeti ve ciddiyetiyle yapıyordu. Son yıllarda kendini tamamen vakıf çalışmalarına verdi. Gençlerle ilgilendi. Eğitimlerine destek verdi.

ISLAHATÇI DEMOKRASİ PARTİSİ

SİYASET MÜSLÜMANLIĞIN OMURGASIDIR


Mücadeleciler, İslamcıydılar, dolayısıyla Ziya Gökalp tarzı Türkçülüğe karşıydılar ve Alparslan Türkeş’e uzaktılar. Fakat Necmettin Erbakan hareketine de uzaktılar; çünkü T.C. devletinin kuruluşu ile Erbakan hareketinin İslami “model”i arasında mutlak bir çatışma olacağını, ileride devletin iktidarına talip olsalar bile bu konuda ihtilaflı bir durumun ortaya çıkacağını ve Türkiye’nin zarar göreceğini düşünüyorlardı.

12 Mart 1971 tarihi, Yeniden Milli Mücadeleciler için de yeni bir dönemin habercisi oldu. Hareketin çekirdek kadrosu parçalandı. Necmettin Türinay, Cemil Çiçek, Ömer Ziya Belviranlı, Taha Akyol gibi isimler Mücadele Birliği ile yollarını ayırdılar.
İlk kırılmanın ardından hiçbir şey eskisi gibi olmasa da Mücadele Birliği gerek yayınları, gerekse etkinliği ile kendine biçtiği misyon doğrultusunda faaliyetlerine devam etti. Yetmişli yılların ortalarına kadar küçük bölünmeler yaşandı; ama bunlar belirleyici olmadı. 1975’e gelindiğinde hareketin siyasal parti haline gelmesi için çalışmalar yapıldı. Aykut Edibali, Millet Partisi’ni ele geçirerek siyaset yapma isteğini gösterdi.

Millet Partisi fikrinin tabandan gelen tepkiler sonucu başarıya ulaşamaması, birliğin siyaset arayışında yeni hedefler belirlemesine neden oldu.
Bu kez de merkez sağın en büyük partisi Adalet Partisi ile ilişki başladı. Tabandan gelen itirazlara rağmen yönetim AP ile anlaşıp, bu partinin gençlik kollarını örgütleme yoluna gitti. Bu dönemde ayrılmalar arttı. Mehmet Akif Ak, Hüseyin Gülerce, Ahmet Taşgetiren, Mehmet Ali Taşçı gibi yazarlar Mücadele Birliği içinde yetişip ayrılanlardandı.

12 Eylül sonrası Aykut Edibali kendisini terk etmeyen arkadaşlarıyla birlikte Islahatçı Demokrasi Partisi’ni kurarak Mücadele Birliği’nin yerinin artık siyasal parti çatısı olduğunu göstermek istedi. Ancak birlikte yola çıktığı insanların büyük kısmı artık yanında değildi.

- Gönderen: Mehmet Mutluoğlu -

Son Yorumlar

İman Et
Mücadele Et
Zafer Senindir!
Zafer Hakkın
ve Hakk'a inananlarındır!
Kopyalama hakları: GNU, GÖBL.